In de late jaren 1950 en de jaren 1960 viel een periode van snelle economische groei en de opkomst van de welvaartsstaat samen met aan paniek grenzende bezorgdheid over demografische en stedelijke groei en ruimtenood. Die bezorgdheid gold in mindere mate het leefmilieu; het Rapport van de Club van Rome verscheen pas in 1972. Het is niet toevallig dat juist in die tijd van ongekende mogelijkheden grootse plannen werden bedacht. Deze werden op veel plaatsen ook ten uitvoer gebracht, totdat ze achterhaald waren door een hernieuwd vertrouwen in de historische stad en de economische crises van de jaren 1970. Nu, een halve eeuw na dato, is er reden om de plannen die in die tijd voor steden werden gemaakt – en wat ervan terecht is gekomen – onder de loep te nemen. Sommige plannen waren echt nieuw, andere borduurden voort op vooroorlogse plannen; sommige strandden al vroeg, andere zijn deels uitgevoerd of alweer van de kaart geveegd, weer andere zijn tot op de dag van vandaag leidend in de stadsontwikkeling – stedenbouw is altijd een zaak van lange adem geweest. Niet alleen de voorgeschiedenis maar ook wat er daarna mee gebeurde is interessant, omdat sommige plannen zonder meer werden vervangen door nieuwe ideeën, terwijl aan andere projecten uit de jaren 1960 nog wordt voortgebouwd.